Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə

Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə

(esse)

Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə…
Bu “yenə” sözü zamanın təkrarını yox, qəlbin təkidlə xatırlamasını anlatırdı. Ay hər gecə doğar, amma hər gecə eyni doğmaz. Bəzən səmanı işıqlandırar, bəzən isə insanın içini. Bu gecə ay pəncərəmə yox, ruhuma doğmuşdu.
Sükutun içində bir işıq süzülürdü otağa. Divarlar susurdu, zaman nəfəsini tutmuşdu. Ay işığı addım-addım irəliləyirdi, sanki nəsə itirilmiş bir şeyi axtarırdı. Və tapdı…
Yarımın rəsmini.
Rəsmin çəkdi yarımın — narın-narın…
Nə sərt xətt vardı o rəsmdə, nə də tələsik bir toxunuş. Hər kölgə ehtiyatla salınmışdı, hər işıq sevgi ilə seçilmişdi. Ay bu gecə rəssam idi; fırçası işıq, kətanı xatirələrim, imzası isə həsrət idi. Sevdiyini yalnız ay kimi sevənlər bilər — səssiz, uzaqdan, amma bütün varlığı ilə.
Pəncərənin önündə dayanıb baxdım. Ay işığı saçlarına düşdükcə, xatirələr canlanırdı. Bir baxış, bir sükut, bir yarımçıq qalan cümlə… İnsan bəzən danışmadıqlarında daha çox olur. Bu gecə sözlərə ehtiyac yox idi. Ay hər şeyi deyirdi.
Ay işığı ilə çəkilən rəsmlər silinmir. Onlar nə divardan asılır, nə də gözlə görünür. Onlar qəlbdə yaşayır. Hər gecə ay doğanda yenidən tamamlanır, yenidən yarım qalır. Çünki sevgi də elə budur — bitməyən bir tamamlanma.
Bu gecə anladım:
Ay pəncərəmə doğanda, təkcə gecə işıqlanmır. Keçmişlə bu gün, həsrətlə ümid eyni anda var olur. Yarımın rəsmi isə zamanın fövqündə qalır — nə solur, nə də itir.
Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə…
Və mən yenə sevdiyimi ay işığında sevdim…və ay işığı bu dəfə ürəyimin qapısını döydü
Bu dəfə ay pəncərədə dayanmadı. O, içəri girdi — səssizcə, icazə almadan, amma yad da deyildi. Çünki bəzi işıqlar qonaq sayılmaz, onlar insanın özündən gəlir. Ay işığı bu gecə yaddaşımın tozlu rəflərini oyatdı, susdurduğum hissləri dilləndirdi.
Rəsmini yenə çəkdi yarımın, amma bu dəfə üz cizgilərindən çox, ruhunun kölgəsini. Bəzən insan sevdiyini necə görürsə, elə də yaşayır. Ay onu mənə elə göstərdi ki, nə məsafə vardı aramızda, nə zaman. Sadəcə bir varlıq, bir nəfəs, bir hiss…
Bu rəsmdə gözlər danışmırdı — baxırdı. Baxışın içində min sual yox idi, tək bir cavab vardı: mən buradayam. Sevgidə ən ağır həsrət uzaqlıq deyil, yoxluqdur. Bu gecə yoxluq yox idi. Ay onu var etmişdi.
Ay işığı narın-narın hər şeyə toxunurdu, amma heç nəyi incitmirdi. Sevgiyə toxunmaq da belə olmalıdır — iz qoymadan, yaralamadan. O işıqda nə ehtiras vardı, nə tələskənlik. Orada yalnız dərin bir anlayış vardı: sevmək sahib olmaq deyil, yaşatmaqdır.
Zaman yenə dayandı. Gecə saatını itirdi, qəlb isə yolunu tapdı. Ayın çəkdiyi rəsmdə bir ömür gizlənmişdi — danışılmayan, amma yaşanan bir ömür. İnsan bəzən sevdiyi ilə eyni məkanda yox, eyni hissdə olur. Bu gecə biz elə orada idik.
Ay pəncərədən çəkiləndə rəsmi də özü ilə aparmadı. Çünki bəzi rəsmlər işıqla gəlir, amma qəlbdə qalır. Mən tək qaldım, amma boş deyildim. İçimdə bir doluluq vardı — adı sevgi olan bir doluluq.
Və o an bildim:
Ay hər gecə doğmur pəncərəyə…
Bəzən insanın içində doğur.