Muratcan Hayıtov (1987)
Muratcan Hayıtov, 29 Ağustos 1987 tarihinde Özbekistan’ın Sirderya vilayeti Mirzaobod ilçesinde doğmuştur. Hâlen Cumhuriyet Maneviyat ve Maarif Merkezi Sirdaryo Vilayet Şubesi Başkanı olarak görev yapmaktadır. Gülistan Devlet Üniversitesini tamamlamiş. “Manevi Âlem” gazetesinin kurucusudur.
“Kıymetlim”, “Söyle, Kalbim…”, “Mavi Mevsim” ortak yazarlı, “Sirderya Dalgaları” ortak yazarlı, “Cennetimsin, Sirderya” ortak yazarlı eserleri yayımlanmış.
Özbekistan Yazarlar Birliği üyesidir. Ayrıca Kırgızistan ve Kazakistan yaratıcı birliklerinin üyesi olup, Özbekistan Sanatsal Yaratıcılar Birliği üyeliğine de sahiptir. Edebiyat ve kültür alanındaki hizmetleri nedeniyle “Abay” Uluslararası Madalyası ile “Gençlerin Vatanseverlik Ruhuyla Yetiştirilmesi İçin” Madalyasına layık görülmüştür. Ayrıca “Özbekistan Cumhuriyeti Anayasasının 30. Yılı” hatıra nişanı ve “Manevi Adanmış” göğüs rozeti ile ödüllendirilmiştir.
Onun öyküsünü Halime Hüdayberdiyeva Yaratıcılık Okulunun Öǧretmeni Hüsniddin Hayıt tercümesinden okuyacaksınız.
MERHAMETE SADAKAT
(gerçek hikâye)
Özbeklerin misafirperverliğini bir kuş bile anlar ve kendisine gösterilen merhamete sadakatle karşılık verir.
…Baharın son ayıydı, hava sıcaktı. Öğle vakti herkes sofra etrafında toplanmıştı. Beklenmedik bir anda pencere pervazına küçük bir serçe kondu. Selam verir gibi başını eğdi ve pencere kenarında bir o yana bir bu yana yürümeye başladı. Çocukluğuma verip “kışt” diyerek kovmak istemiştim ki, pencerenin biraz ilerisinde mindere yaslanıp çay içen babam beni azarladı.
–Neden “kışt” diyorsun? O da misafir, Allah’ın yarattığı bir canlı, dedi ve sofradaki kırıntıları toplayıp pencere pervazına döktü.
Serçe kırıntıları hızlı hızlı gagalıyor, etrafına tedirgin bakışlar atıyordu. Çünkü masanın altında gözleri parlayan ve pusuya yatmış bir kedi onu her an yakalayabilirdi…Serçe karnını doyurduktan sonra minnet ifadesi olarak başını eğip eğip, balık gibi yuvarlak gözlerini hızlı hızlı açıp kapatarak kanat çırptı ve uçup gitti.
Bu olay kısa sürede aklımdan çıktı. Bir gün pencere yine açıktı. Babam tarladan yorgun gelmişti. Astarları sökülmüş, pamuğu dışarı çıkmış ceketini pencere kenarına bıraktı. Kendisi de babaannemin uzattığı yastığa yaslandı. Gelin yengem hazırlanmış öğle yemeğini sofraya koydu. Herkes sofra etrafında toplandı. Babaannem sicak çayı bir daha kimse dökmesin diye önüne çekmişti va çayı piyaleye koyup, sonra tekrar çaydanlığa geri döküyordu. Birden bağırdı:
–Vay, vay! Şuna bakınlar!
Sonra yüzü solmaya başladı. Hepimiz önce babaanneme, sonra onun baktığı yere, babamın pamukları didiklenmiş, tarladan giyilmeden geri getirilmiş kaftanına baktık. Babam, sanki zehirli bir böceği ‘nasıl olsa öldüreceğim’ dercesine elindeki sinek öldürücüyü alıp pencereden başını uzattı. Kaftanın üzerinde, ördek yavrusunun pençesi kadar küçük bir örümcek kıpırdanıp duruyordu. Hepimiz birden bağırdık.Küçük kız kardeşim “öldürün!” – diye yalvaran gözlerle bakarak babaannemin arkasına sığındı.
Gelin yengemin kucağındaki dört yaşındaki çocuk hiçbir şey anlamıyordu. “O “böcce” diyecek gibi gözlerini devirip inlemeye başladı. Tam o sırada babam sinek öldürücüyü alıp yerinden kalkmıştı ki, örümcek bazen zıplayarak, bazen hızlı yürüyerek, pencereden dışarıya duvarın üzerinden çıkarak, çatıya doğru tırmanarak yukarıya doğru sürünerek gitti. O çekildi.
Çatının köşesinde nöbet tutar gibi dikkatle duran serçe, böceği hızla gagalarının arasına alıp biraz sıktı ve yuttu.
Babam, pencereden dışarıya bakar halde başını evin içine çekti, nefesini toparladıktan sonra “ey hayret!” dediler, serçenin dikkatine ve cesaretine hayran kaldılar. Aslında kuşların temel avı böcekler olsa da, babam serçenın şu anki davranışından çok memnundu.”Bizden sevgi gördüğü için, zararsız bir kuşun zararlı bir böceği yok etmede bize yardım etmesi hepimizi memnun etmişti.
O zaman babam bize, iyiliğin insanı her türlü felaketten kurtardığı hakkında birçok rivayet anlatmıştı.
Müəllif: Muratcan Hayıtov
Çevirdi və təqdim etdi: Khaitov Khusniddin (Hüsniddin Hayıt)
Halime Hüdayberdiyeva Yaratıcılık Okulunun Öğretmeni
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında