Rəbbim ümidim , qurtuluşum!
Mən kimdən nədən qorxum?
Rəbdir ömrümün yüksək qalası, …!
Mən onu kimdə axtarım onu kimlərdən soruşum ?
Onun yer üzündəki sözü haqdır, qəlbi eşqdir , üzü nurlu olanlar, əməli salleh olanlar və əli şifalı , özü məzlum olan hər kəsi rəbb duyar !
Buna şübhəm yoxdur ! “VƏ Onu yalnız dirilər görər “…!

Gülnarə Tağıyeva

İstinadən

Rəbbə yönələn bir qəlbin pıçıltısı bəzən bütün kainatın səsindən daha güclü olar. Çünki insanın ən dərin qorxuları da, ən saf ümidləri də məhz o səssiz pıçıltılarda gizlənir. “Rəbbim ümidim, qurtuluşum!” deyən bir ruh artıq yolunu seçmiş olur — bu yol nə qorxunun, nə də tərəddüdün yoludur. Bu, təvəkkülün, imanla yoğrulmuş bir gücün yoludur.
İnsan həyatında çox vaxt dayaqlar axtarır: insanlarda, maddiyyatda, mövqelərdə… Lakin zaman keçdikcə anlayır ki, bunların heç biri əbədi deyil. Əbədi olan yalnız Rəbbin mərhəməti və ədalətidir. O zaman insanın içində bir sual doğur: “Mən kimdən, nədən qorxum?” Əgər insanın arxasında ilahi bir qüvvə, onun ömrünün “yüksək qalası” varsa, o qalaya sığınan üçün dünya artıq qorxulu deyil.
Rəbbi axtarmaq isə uzaqlarda bir ünvan tapmaq deyil. Onu nə göylərin əlçatmaz qatlarında, nə də gizli məkanlarda axtarmağa ehtiyac var. O, insanın öz qəlbindədir — təmiz niyyətində, saf sevgisində, mərhəmətində. “Onu kimdə axtarım, kimlərdən soruşum?” sualının cavabı da elə buradadır: Rəbbi tapmaq üçün insan əvvəlcə özünü tapmalıdır.
Yer üzündə haqqın daşıyıcıları var — qəlbi eşqlə dolu olanlar, üzü nur saçanlar, əməli saleh olanlar… Onlar ilahi nurun aynası kimidirlər. Hər kəs bu aynada öz ruhunun əksini görə bilər. Xüsusilə də məzlumların duası, şəfalı əllərin toxunuşu — bunlar təsadüf deyil. Bunlar Rəbbin varlığının, onun ədalətinin və mərhəmətinin yer üzündəki təzahürləridir.
Əslində, Rəbbi görmək gözlə deyil, qəlblə mümkündür. Ona görə də deyilir ki, “Onu yalnız dirilər görər”. Buradakı “dirilik” sadəcə fiziki həyat deyil. Bu, ruhun diriliyidir. Qəlbi sevgiyə, mərhəmətə, haqqa açıq olan insan artıq yaşayır — həqiqi mənada yaşayır. Qəlbi qaranlıqda qalan isə, nəfəs alsa da, ruhən ölüdür.
Bu dünyada ən böyük qorxu Rəbbdən uzaq düşməkdir. Ən böyük ümid isə Ona yaxın olmaq. İnsan bunu dərk etdiyi anda həyatın mənası dəyişir. Artıq o, qorxudan deyil, sevgidən doğan bir imanla yaşayır. Hər addımında bir hikmət, hər çətinlikdə bir sınaq, hər sınaqda isə bir yaxınlaşma görür.
Rəbbə sığınan insan heç vaxt tənha deyil. Onun qalası möhkəmdir, ümidləri sonsuzdur. O bilir ki, hər qaranlığın sonunda bir nur var. Və bu nur, məhz onun qəlbində doğacaq.

Pərvanə Salmanqızı
Jurnalist, şair-publisist.