Acının poetik tərcüməsi və ümidin poetikası

Acının poetik tərcüməsi və ümidin poetikası
(Zaur Ustac – Bilərəm)
Zaur Ustacın ədəbiyyatşünas alim və şair Qəndabın “Acılara alışmışam” şeirinə nəzirə olaraq qələmə aldığı “Bilərəm” şeiri klassik Azərbaycan ədəbi ənənələrinin müasir dövrdə yaşadılmasının uğurlu nümunələrindən biridir. Bu nəzirə yalnız poetik cavab deyil, həm də mənəvi həmrəylik, dostluq, təsəlli və insan taleyinə həssas münasibətin bədii ifadəsidir.
Qəndabın “Acılara alışmışam” şeiri həyatın ağrılarını, insanın qarşılaşdığı sınaqları və tale ilə mübarizəsini əks etdirən səmimi etiraf təsiri bağışlayır. Şeirin lirik qəhrəmanı yaşadığı çətinlikləri gizlətmir, əksinə onları həyat məktəbi kimi təqdim edir. Burada acı həyatın ayrılmaz hissəsi kimi göstərilir.
Zaur Ustac isə “Bilərəm” nəzirəsində həmin ağrını qəbul etməklə kifayətlənmir, ona mənəvi dayaq olmaq missiyasını öz üzərinə götürür. Şair ilk misralardan etibarən qarşı tərəfə müraciət edir:
“Gəl, bir olaq bu yürüşdə,
Acını acım bilərəm.”
Bu misralarda insanın ağrını bölüşmək istəyinin ən səmimi ifadəsi görünür. Müəllif bildirir ki, həyat yolunda heç kəs tək qalmamalıdır və başqasının dərdi onun da dərdidir.
Azərbaycan poeziyasında nəzirə yazmaq qədim və zəngin ənənəyə malikdir. Nizami Gəncəvidən başlayaraq Füzuli, Vaqif, Seyid Əzim Şirvani və digər klassiklər bu ədəbi ənənəni inkişaf etdiriblər. Nəzirə sadəcə forma təkrarı deyil, əvvəlki əsərlə yaradıcı dialoq qurmaq sənətidir.
“Bilərəm” şeirində Zaur Ustac məhz bu prinsipi qoruyur. O, Qəndabın poetik dünyasına daxil olur, onun hisslərini anlayır və həmin hisslərə öz baxışını əlavə edir. Beləliklə, iki şeir arasında mənəvi körpü yaranır. Birinci şeirdə həyatın ağrıları ön plana çıxırsa, ikinci şeirdə həmin ağrılara qarşı mənəvi müqavimət və dəstək hissi güclənir.
Şeirin ikinci bəndində müəllif sözün mənəvi qüvvəsinə diqqət çəkir:
“Gücünə güc qatsın sözüm,
Sənə qurban iki gözüm…”
Bu misralar Azərbaycan poeziyasında tez-tez rast gəlinən könül yaxınlığının və səmimi münasibətin ifadəsidir. Burada söz yalnız poetik vasitə deyil, həm də təsəlli, dayaq və ümid mənbəyidir. Şair inanır ki, doğru zamanda deyilən bir söz insanın yükünü yüngülləşdirə bilər.
“Bir az taqət, bir az dözüm” ifadəsi isə həyat fəlsəfəsini özündə ehtiva edir. Çünki insanı çətin günlərdən keçirən əsas keyfiyyətlərdən biri məhz səbir və dözümdür.
Şeirin son bəndi xüsusi diqqət çəkir:
“Adın Qəndab, özün nabat,
Deyirsən acıyam, heyhat…”
Burada müəllif maraqlı poetik qarşılaşdırma yaradır. Qəndab adının semantik yükündən istifadə edərək onu “nabat”la müqayisə edir. Nabat Azərbaycan mədəniyyətində şirinlik, şəfa və saflıq rəmzi kimi qəbul olunur. Şair bununla demək istəyir ki, özünü acı hesab edən insanın daxilində əslində böyük bir mənəvi şirinlik və insanlıq mövcuddur.
“Ustaca qat” ifadəsi həm müəllif təxəllüsünə işarədir, həm də dostcasına dəstəyin poetik formasıdır. Şair acının üstünə ümid, kədərin üstünə təbəssüm, tənhalığın üstünə dostluq əlavə etməyə çalışır.
“Bilərəm” şeiri yalnız bir nəzirə deyil, həm də ədəbi həmrəyliyin nümunəsidir. Müasir dövrdə poeziyanın əsas missiyalarından biri insanları bir-birinə yaxınlaşdırmaq, onların duyğularını paylaşmaqdır. Zaur Ustacın bu əsərində məhz həmin missiya aydın görünür.
Şair qarşı tərəfin ağrısını öz ağrısı hesab edir, onun yoluna işıq tutmağa çalışır. Bu baxımdan şeir təkcə Qəndaba ünvanlanmış poetik cavab deyil, həm də həyatın müxtəlif sınaqları ilə üzləşən hər bir insana ünvanlanan mənəvi mesajdır.
Zaur Ustacın “Bilərəm” nəzirəsi klassik nəzirə ənənəsinin müasir Azərbaycan poeziyasında yaşadılmasının uğurlu nümunələrindən biridir. Şeirdə dostluq, mənəvi dayaq, sözün gücü, insan ağrısına şərik olmaq kimi ali dəyərlər ön plana çəkilir. Əgər Qəndabın “Acılara alışmışam” şeiri həyatın ağrılarını poetik etirafdırsa, “Bilərəm” həmin ağrılara uzanan dost əlidir.
Bu baxımdan “Bilərəm” şeiri yalnız bir poetik cavab deyil, həm də insanın insana mənəvi dayaq olmasının, sözün təsəlli gücünün və Azərbaycan poeziyasında yaşamaqda davam edən yüksək mənəvi ənənələrin parlaq ifadəsi kimi dəyərləndirilə bilər.