Qaranlıq Gecənin Ardınca Günəş doğur

Bəzən insan həyatının elə bir otağına düşür ki, orada nə pəncərə görünür, nə də işıq…

Divarlar susur, qəlb yorulur, ümid sanki uzaq bir yerdə gizlənir. İnsan öz-özünə soruşur:

“Görəsən, bu qaranlıq nə vaxta qədər davam edəcək?”

Amma həyatın ən böyük sirri də elə budur…

Heç bir gecə əbədi deyil.

Bir gecə mən də özümü qaranlıq bir otağın qarşısında gördüm.

Otağa ağ geyimdə daxil oldum. İçəridə bir qadın vardı. Çox yorğun, çox kədərli və xəstə görünürdü. Yanında isə qara geyimli bir kişi dayanmışdı. Kişi qadına qışqırırdı.

Mən bu mənzərəyə baxa bilmədim.

Dedim:

— Niyə onu incidirsiniz? Axı günahdır… İnsan onsuz da həyatın ağırlığını daşıyır. Bir də ona ağrı vermək nə üçündür?

Kişi susdu.

Sonra başını aşağı salıb başqa bir qapıdan çıxdı.

Mən də qadının əlindən tutub onun ardınca qaranlıq otaqdan çıxdım.

Elə həmin an qəribə bir şey oldu.

Qaranlıq arxada qaldı.

Qarşımızda böyük bir üzüm bağı açıldı.

Üzümlər təzə idi. Salxımlar iri, dolu və gözəl idi. Sanki hər budaqda həyatın özü yetişmişdi.

Mən baxdım…

Üzüm bağının başında Günəş doğurdu.

O an anladım:

Bəzən insan qaranlıqdan çıxanda qarşısında nə ilə qarşılaşacağını bilmir. Amma çıxmaq üçün əvvəlcə qaranlıq otağın qapısını açmaq lazımdır.

Həyatda da belədir.

Bəzən bizi incidən insanlar olur. Bəzən haqsızlıqla qarşılaşırıq. Bəzən dualarımızın cavabı gecikir. Bəzən illərlə qurduğumuz arzular bir anda dağılır.

Biz elə düşünürük ki, hər şey bitdi.

Halbuki Allah bəzən bir qapını bağlayanda bizi daha böyük bir bağa aparan başqa bir qapını açır.

Sadəcə biz bunu qaranlığın içində görə bilmirik.

Çünki insan qaranlıqda olanda yalnız divarları görür.

Günəşi isə görmək üçün qaranlıqdan çıxmaq lazımdır.

O üzüm bağı mənə bir həqiqəti xatırlatdı:

Torpağa atılan toxum da əvvəlcə qaranlıqda qalır.

Heç kim onun torpağın altında nə yaşadığını görmür.

O, səssizcə gözləyir…

Sonra cücərir.

Sonra böyüyür.

Sonra çiçək açır.

Və bir gün üzümə çevrilir.

Deməli, hər qaranlıq məhv olmaq deyil.

Bəzən qaranlıq yetişməkdir.

Bəzən səssizlik hazırlanmaqdır.

Bəzən gecikmə daha gözəl bir vaxtı gözləməkdir.

Bəzən itki isə insanın özünə qayıtması üçün verilən bir fürsətdir.

Ona görə də həyatımızın qaranlıq günlərində tələsməməliyik.

Səbir etməliyik.

Çünki səbir yalnız gözləmək deyil.

Səbir — gözləyərkən ümidini itirməməkdir.

İman isə hər şey yaxşı olanda Allaha inanmaq deyil.

Əsl iman bəzən heç nə görmədiyin halda:

“Allah mənim üçün ən gözəlini bilir”

deyə bilməyindir.

Şükür də yalnız istədiyin şeyə sahib olanda edilmir.

Şükür — sahib olduqlarının qədrini bilməkdir.

Bəzən insan Allahdan bir qapı istəyir.

Allah isə ona yol verir.

İnsan bir insanı istəyir.

Allah isə onu bir dərsdən qoruyur.

İnsan bir arzunun həyata keçməsini istəyir.

Allah isə onun üçün daha xeyirli olanı hazırlayır.

Biz isə çox vaxt yalnız istədiyimiz şeyə baxdığımız üçün gələn neməti görmürük.

Halbuki Allahın bizə gətirdiyi hər şeyin içində bir hikmət ola bilər.

Ona görə həyatın qarşısında belə demək lazımdır:

“Allahım, mən hər şeyi bilmirəm. Sən bilirsən. Mən hər şeyi görə bilmirəm. Sən görürsən. Mənim üçün xeyirli olanı mənə nəsib et. Xeyirsiz olanı isə məndən uzaqlaşdır.”

Bəlkə də ən gözəl dua budur.

Çünki insanın arzusu məhduddur.

Allahın mərhəməti isə sonsuzdur.

O gecə gördüyüm qaranlıq otaq mənə bir şeyi öyrətdi:

Qaranlıqdan qorxma.

Çünki gecənin özündə belə səhərin toxumu gizlənir.

Əgər bu gün həyatında hər şey qarışıqdırsa, sakit ol.

Əgər bir qapı üzünə bağlanıbsa, sakit ol.

Əgər bir insan səni anlamayıbsa, sakit ol.

Əgər bir arzun gecikibsə, sakit ol.

Əgər keçmişin hələ də qəlbində iz buraxırsa, özünə zaman ver.

Çünki hər yaranın sağalması üçün vaxt lazımdır.

Və hər qaranlıq gecənin öz səhəri var.

Sən yalnız qaranlığa baxma.

Bir az səbir et.

Bir az dua et.

Bir az şükür et.

Bir az da Allaha güvən.

Çünki bəzən həyatın ən gözəl səhəri ən uzun gecədən sonra doğur.

Və bir gün geriyə baxıb deyəcəksən:

“Demək, o ağrılar məni bu günə gətirmək üçün imiş…”

“Demək, o qapının bağlanması başqa bir qapının açılması üçün imiş…”

“Demək, mən gecikmə sandığım şeyi Allahın qoruması imiş…”

Və bəlkə də o zaman anlayacaqsan ki, həyatın ən böyük neməti hər istədiyinə sahib olmaq deyil.

Allahdan gələnə güvənmək və gələnin içindəki xeyri görə bilməkdir.

Üzüm bağında Günəş doğurdu…

Salxımlar səhərin işığında parıldayırdı.

Qaranlıq otaq isə artıq çox uzaqda qalmışdı.

Mən o an ürəyimdə yalnız bir cümlə söylədim:

“Allahım, keçmişi Sənə əmanət edirəm. Gələcəyimi də Sənə etibar edirəm. Mənə Səndən gələn gözəlliyi görəcək bir qəlb, ona şükür edəcək bir ruh və onu qarşılamaq üçün səbir ver.”

Çünki həyatın ən böyük sirri budur:

Hər gecənin sonunda Günəş doğur.

Sadəcə insan bəzən Günəşin doğmasına bir az daha səbir etməlidir.

Və unutma:

Qaranlıq gecələrə görə ümidsiz olma. Bəlkə də səhərin ən gözəl rəngləri məhz sənin gecəndən sonra doğacaq.

“Bəzən qaranlıq məhv olmaq deyil, yetişməkdir.”

Müəllif:
Qazeteçi,şair,araşdırmaçı yazar, AJB üzvü,zefernews.az saytının rəhbəri, “Zəfər Yolu” İctimai birliyinin sədri, Dünya Afşarlar Dərnəyinin Azərbaycan Təmsilçisi, Ölümsüz Kahramanlar Federasiyasının Azərbaycan Təmsilçisi, Türkiyənin Anasan Yazarlar Birliyinin,Daqistan Respublikası Ədəbiyyatçılar Birliyinin,Azərbaycan Təmsilçisi,Turan Yazarlar Birliyinin üzvü
Pərvanə Salmanqızı Abdullayeva.