“Arzumu günəşin telinə sardım…”

 

— bu cümlə bir misra deyil, bir taleyin etirafıdır. İnsan bəzən arzusunu torpağa yox, göylərə tapşırar. Çünki yer üzü ağırdır, amma günəş yüngül daşıyır ümidləri. Günəşin teli — görünməzdir, lakin ən möhkəm bağdır. Ora sarınan arzu artıq qorxudan azaddır, çünki işığa əmanət edilib.

Bu ifadədə arzu adi istək deyil; o, yanmaqdan qorxmayan bir niyyətdir. Günəş yandırır, amma eyni zamanda yaşadır. Deməli, arzunu günəşin telinə sarmaq — “yanmağa hazıram, yetər ki, nurda olum” deməkdir. Bu, cəsarətin poetik formasıdır. İnsan arzusunu qaranlıqda gizlətmir, onu işığın ən mərkəzinə aparır.

Günəş burada zamanın özüdür. Doğur, batır, yenə doğur… Arzu isə bu dövrün içində səbrlə gözləyir. Bəlkə bu gün deyil, bəlkə sabah… Amma bilir ki, günəş hər səhər yenidən sözünü tutur. Ona sarılan arzu gec-tez işığa çevrilir.

Bu cümlədə həm də incə bir təslimiyyət var. İnsan arzusunu öz gücündən çıxarıb kainatın nizamına verir. “Mən istədim, amma hökmü işığa buraxdım” deməkdir bu. Çünki bəzi arzular yalnız niyyətlə deyil, zamanla, nurla, səssiz dua ilə gerçəkləşir.

“Arzumu günəşin telinə sardım” — bir qadının, bir şairin, bir ruhun öz içindəki ən saf istəyi qoruma üsuludur. O arzu artıq qorxmaz, çünki işıqda gizlənir. O arzu itib getməz, çünki hər səhər günəşlə birgə yenidən xatırlanır.

Və insan anlayır ki,

arzular torpağa yox,

işığa tapşırılanda böyüyür…

 

(Davamı var)

 

Müəllif hüquqları qorunur. 

Pərvanə Salmanqızı

Jurnalist, şair-publisist.