İNSANI GÜCLÜ EDƏN İÇİNDƏKİ PAK VƏ SONSUZ SEVGİDİR!..

“İnsanı güclü edən içindəki pak və sonsuz sevgisidir!..”
Pərvanə Salmanqızı

İnsan dünyaya gəldiyi gündən etibarən görünməyən bir yolçuluğa çıxır. Bu yolun nə qədər uzun, nə qədər çətin və nə qədər işıqlı olacağını heç kim əvvəlcədən bilmir. Hər kəs öz taleyinin yollarından keçir; bəzən çiçəklənmiş bağlardan, bəzən daşlı-kəsəkli yollardan, bəzən də qaranlıq tunellərdən keçir. Lakin insanı bütün bu yolların sonunda ayaqda saxlayan yalnız onun iradəsi, biliyi və maddi gücü deyil. İnsanı həqiqətən güclü edən onun qəlbində daşıdığı pak, saf və sonsuz sevgidir.

Çünki sevgi insanın ən böyük daxili sərvətidir.

İnsan hər şeyini itirə bilər: var-dövlətini, vəzifəsini, şöhrətini, hətta bəzən özünə olan inamını belə. Ancaq qəlbində sevgi yaşayırsa, yenidən ayağa qalxmaq üçün bir səbəbi vardır. Sevgi insanın içində sönməyən bir çıraq kimidir. Ətrafı qaranlıq bürüsə belə, o çıraq insanın ruhuna yol göstərir.

Bəzən həyat bizi elə sınaqlardan keçirir ki, insan öz gücünə belə təəccüblənir. “Mən bunu necə bacardım?” — deyə düşünür. Əslində isə cavab çox zaman insanın öz daxilində gizlənir. O gücün adı sevgidir.

Sevən insan asanlıqla məğlub olmur.

Çünki o, yalnız özü üçün yaşamır. Onun yaşamaq üçün bir səbəbi, qorumaq üçün bir dəyəri, dua etmək üçün bir adı, ümid etmək üçün bir sabahı vardır.

Sevgi insanı zəif deyil, daha güclü edir

Bəzən sevgi yanlış anlaşılır. Elə düşünülür ki, sevən insan kövrəkdir, hər şeyi bağışlayır, susur və geri çəkilir. Halbuki həqiqi sevgi zəiflik deyil. Həqiqi sevgi insanın daxilində böyük bir mənəvi güc yaradır.

Sevgi insanı mərhəmətli edir, amma mərhəmət acizlik deyil.

Sevgi insanı bağışlayan edir, amma bağışlamaq hər şeyi unutmaq demək deyil.

Sevgi insanı səbirli edir, amma səbir haqsızlığa boyun əymək deyil.

Sevgi insanın qəlbini yumşaldır, amma onun iradəsini zəiflətmir.

Əksinə, saf sevgi insanın ruhunu möhkəmləndirir. Çünki nifrət insanın daxilində ağırlıq yaradır, kin insanı keçmişə bağlayır, qəzəb onun ruhunu yorur. Sevgi isə insanın içindəki yükü yüngülləşdirir.

İnsan nifrətlə uzun yol gedə bilməz.

Nifrət insanın ayağına görünməz zəncir bağlayar. Sevgi isə həmin zəncirləri qırıb insanı azadlığa aparar.

Pak sevgi nədir?

Pak sevgi qarşılıq gözləməyən sevgidir.

O, “Mən sənə yaxşılıq etdim, sən də mənə et” demir.

O, insanın gözəlliyini yalnız zahiri görünüşündə axtarmır. Pak sevgi insanın ruhunu görür, niyyətini anlayır, susqunluğunun arxasındakı ağrını hiss edir.

Bəzən bir sözlə insanı həyata qaytarır.

Bəzən bir baxışla “sən tək deyilsən” deyir.

Bəzən bir dua ilə uzaqdakı bir insanın ruhuna toxunur.

Sevginin ən böyük möcüzəsi də budur: o, məsafə tanımır.

Ana övladını uzaqda olsa belə ürəyində daşıyır. Ata övladının gələcəyinə ümid edir. Dost dostunun ağrısını öz ağrısı kimi hiss edə bilir. İnsan Vətənini görmədən belə sevə bilər. İnsan torpağına, xalqına, dilinə, mədəniyyətinə və insanlığa sevgi bəsləyə bilər.

Bu sevgilərin hər biri insanın daxilində görünməyən bir güc yaradır.

İnsan ən çox qəlbində sınır

Həyatda elə məğlubiyyətlər vardır ki, insan onları heç kimə danışmır.

Gülür, amma içində ağlayır.

Danışır, amma daxilində susur.

Güclü görünür, amma ruhunun dərinliyində yorğunluq yaşayır.

Belə anlarda insanın ən böyük dayağı yenə öz qəlbindəki sevgidir.

Çünki həyat insanın əlindən çox şeyi ala bilər, amma insan öz içindəki işığı qoruyarsa, heç bir qaranlıq onu tamamilə məğlub edə bilməz.

Bəzən insanın ayağa qalxması üçün böyük bir möcüzəyə ehtiyacı yoxdur.

Bir ümid kifayətdir.

Bir dua kifayətdir.

Bir sevgi kifayətdir.

Bir insanın “Mən sənə inanıram” deməsi belə bəzən bütöv bir ömrün istiqamətini dəyişə bilər.

Sevgi ruhun yaddaşıdır

İnsan həyatda qarşılaşdığı hər kəsi unutmaya bilər. Bəzi insanlar həyatımıza gəlir və gedir. Bəziləri isə qəlbimizdə iz qoyur.

Həmin izlərin ən dəyərlisi sevgidən yaranan izlərdir.

Çünki insanın yaddaşında sözlərdən çox hisslər qalır.

Kiminsə bizə necə baxdığını, hansı anda yanımızda olduğunu, çətin günümüzdə əlimizdən necə tutduğunu illər keçsə də xatırlayırıq.

Deməli, sevgi insanın ruhunda zamanın belə silə bilmədiyi izlər yaradır.

Bəlkə də buna görə insan ömrünün sonunda qazandığı sərvətləri deyil, kimləri sevdiyini və kimlərin qəlbində necə iz buraxdığını düşünür.

Sonsuz sevgi insanı ucaldır

Sonsuz sevgi yalnız bir insana bağlı olmaq deyil.

Sonsuz sevgi həyatın özünü sevməkdir.

Səhərin işığına sevinməkdir.

Bir uşağın gülüşündə gələcəyi görməkdir.

Bir ağacın kölgəsində həyatın möcüzəsini hiss etməkdir.

Vətən torpağına ayaq basanda ürəyində qürur duymaqdır.

Yaşlı bir insanın əlindən tutmaqdır.

Kimsəsiz bir insanın yanında olmaqdır.

Bir heyvana mərhəmətlə yanaşmaqdır.

Təbiəti qorumaqdır.

Ən əsası isə insan olaraq insanı sevməkdir.

Çünki insanı insan edən yalnız ağlı deyil, qəlbinin dərinliyidir.

Sevgi varsa, ümid də var

Həyatın ən qaranlıq gecəsində belə sabahın gələcəyinə inanmaq — sevgidir.

Çünki ümid də sevginin övladıdır.

İnsan gələcəyi sevdiyi üçün ona doğru addımlayır.

İnsan sabahına inandığı üçün bu günü yaşayır.

İnsan yaxşılığın qalib gələcəyinə inandığı üçün yaxşılıq etməkdən vaz keçmir.

Bəzən dünya bizə sərt görünə bilər. İnsanlar bizi məyus edə bilər. Qarşımıza çıxan yollar bağlana bilər. Lakin bütün qapılar bağlansa belə, insanın daxilində bir qapı həmişə açıq qalır: ürəyinin qapısı.

Əgər o qapının arxasında sevgi varsa, insan yenidən başlaya bilər.

Sevmək həm də özünü qorumaqdır

Özünü sevməyən insan başqalarına verdiyi sevgidə də zamanla tükənə bilər.

Özünü sevmək eqoizm deyil. Öz ruhuna hörmət etməkdir.

Öz yaralarını tanımaqdır.

Öz dəyərini bilməkdir.

Səni incidən hər yerdə qalmaq məcburiyyətində olmadığını anlamaqdır.

Bəzən sevginin ən böyük forması uzaqlaşmaqdır.

Bəzən susmaqdır.

Bəzən bağışlayıb yoluna davam etməkdir.

Bəzən “mən artıq keçmişdə yaşamayacağam” deyə bilməkdir.

Çünki insanın qəlbi keçmişin qəbiristanlığı deyil. Qəlb yeni ümidlərin, yeni başlanğıcların və yeni sevgilərin məkanıdır.

Son söz

İnsan gücünü əzələlərində deyil, ruhunda daşıyır.

Onun əsl zənginliyi cibində deyil, qəlbindədir.

Onun ən böyük qalası daşdan deyil, sevgidən tikilir.

Həyatın fırtınaları gələcək, yollar bəzən çətinləşəcək, insanlar dəyişəcək, zaman çox şeyi öz axarı ilə aparacaq. Amma insan qəlbindəki sevgini qoruyarsa, heç bir fırtına onun ruhunu tamamilə yıxa bilməz.

Çünki sevgi insanın içindəki ən qədim işıqdır.

O işıq ananın laylasında, atanın duasında, övladın gülüşündə, dostun sədaqətində, Vətənə bağlılıqda, insanlığa xidmət etmək arzusunda yaşayır.

Və insan bir gün bütün dünyaya qalib gəlməyin deyil, öz qəlbindəki qaranlığa qalib gəlməyin əsl güc olduğunu anlayır.

O zaman başa düşür:

İnsanı güclü edən nə var-dövlətdir, nə şöhrət, nə də hakimiyyət…

İnsanı güclü edən — heç kimin görə bilmədiyi, amma onun bütün həyatını işıqlandıran içindəki pak və sonsuz sevgidir.

Çünki sevgi varsa — ümid var.
Ümid varsa — həyat var.
Həyat varsa — yenidən başlamaq üçün hər zaman bir səbəb var.

Sevin…
Saf sevin…
Yaxşılığı sevin…
İnsanlığı sevin…
Çünki qəlbində sevgini qoruyan insan heç vaxt mənəvi olaraq məğlub olmur.

Müəllif:
Qazeteçi,şair,araşdırmaçı yazar, AJB üzvü,zefernews.az saytının rəhbəri, “Zəfər Yolu” İctimai birliyinin sədri, Dünya Afşarlar Dərnəyinin Azərbaycan Təmsilçisi, Ölümsüz Kahramanlar Federasiyasının Azərbaycan Təmsilçisi, Türkiyənin Anasan Yazarlar Birliyinin,Daqistan Respublikası Ədəbiyyatçılar Birliyinin,Azərbaycan Təmsilçisi,Turan Yazarlar Birliyinin üzvü
Pərvanə Salmanqızı Abdullayeva.