Ağ yastığın o tay aləmi…

Günün səs-küyü bitəndə, gecənin sükutu insanı özü ilə üz-üzə qoyur. O zaman başımızı söykədiyimiz ağ yastıq sadəcə bir rahatlıq vasitəsi olmur. O, görünməyən bir aləmin qapısına çevrilir. Elə bir aləmin ki, orada nə var-dövlətin hökmü keçir, nə şöhrətin, nə də dünyanın gurultusu.

Ağ yastıq insanın ən səssiz şahididir. O, göz yaşlarımızı da bilir, dilimizə gətirə bilmədiyimiz duaları da. Qəlbimizin ən dərin yaralarını, ən gizli arzularını, ən böyük peşmanlıqlarını da məhz o dinləyir. İnsan gündüz başqalarına danışa bilmədiyini gecə yastığına pıçıldayır.

Tarix boyu saysız-hesabsız hökmdarlar, sərkərdələr, filosoflar və müdriklər gecənin sükutunda eyni həqiqətlə üz-üzə qalıblar: insanın ən böyük məhkəməsi öz vicdanıdır. Taclar çıxarılır, vəzifələr unudulur, alqışlar susur. Ağ yastığın o tayında yalnız vicdan danışır.

İnsan ömrü də elə gecə ilə gündüz arasındakı yol kimidir. Hər doğulan gün bizə yeni bir səhifə açır, hər gecə isə həmin səhifənin hesabatını istəyir. Əgər qəlbimizdə kin, nifrət, təkəbbür və haqsızlıq varsa, ən yumşaq yastıq belə rahatlıq gətirməz. Çünki rahatlıq bədənin deyil, ruhun nemətidir.

Bəzən insanlar xoşbəxtliyi uzaqlarda axtarırlar. Halbuki əsl xoşbəxtlik vicdanın rahatlığıdır. Başını ağ yastığa qoyanda ürəyi hüzurla döyünən insan dünyanın ən varlı insanıdır. Çünki onun sərvəti pulla deyil, mənəvi zənginliklə ölçülür.

Ağ yastığın o tay aləmi bizə ölümün də həyat qədər gerçək olduğunu xatırladır. Hər yuxu kiçik bir sükut, hər oyanış isə yeni bir fürsətdir. İnsan hər səhərə yenidən doğulmuş kimi oyanırsa, demək ki, Yaradan ona yaxşılıq etmək, bağışlamaq, sevmək və iz buraxmaq üçün yeni bir gün bəxş edib.

Bir gün gələcək, bütün yorğunluqlar bitəcək. Dünya səs-küyü arxada qalacaq. İnsan özü ilə apardığı yalnız əməlləri olacaq. O zaman nə qədər sevdiyimiz, nə qədər bağışladığımız, nə qədər haqqın yanında dayandığımız əsl dəyərini göstərəcək.

Elə isə hər gecə başımızı ağ yastığa qoyanda özümüzdən bir sual soruşaq: “Bu gün bir insanın qəlbinə işıq sala bildimmi? Bir könül qırağını bərpa etdimmi? Mənə verilən ömrü xeyirə çevirdimmi?”

Çünki ağ yastığın o tay aləmi yuxuların deyil, vicdanın, ruhun və əbədi həqiqətin səssiz məkanıdır. O aləmdə insan öz maskaları ilə deyil, həqiqi varlığı ilə qarşılaşır. Məhz buna görə də həyatın ən böyük zəfəri başqalarını deyil, öz nəfsini məğlub etməkdir.

(Davamı var)
Müəllif:
Pərvanə Salmanqızı
Qazeteçi,şair,araşdırmaçı yazar, AJB üzvü,zefernews.az saytının rəhbəri, Dünya Afşarlar Dərnəyinin Azərbaycan Təmsilçisi.Türkiyənin Anasan Yazarlar Birliyinin,Daqistan Respublikası Ədəbiyyatçılar Birliyinin,Azərbaycan Təmsilçisi,Turan Yazarlar Birliyinin üzvü.