Ana…
Bu sözün içində dünyanın ən saf duası, ən müqəddəs sevgisi yaşayır. Ana yalnız övlad dünyaya gətirən insan deyil. Ana bir məktəbdir, bir ürəkdir, bir kainatdır. O, övladına ilk dəfə danışmağı öyrətdiyi kimi, insan olmağın nə demək olduğunu da öyrədir.

Ana uşağına deyir:
“Bütün doğmalarını sev, hər kəsə hörmət et, qəlb qırma, kin saxlama…”

Çünki ana bilir ki, insanı insan edən yalnız biliyi deyil, mərhəmətidir. Ana istəyir ki, övladı böyüdükcə ruhu da böyüsün. Qəlbində sevgi daşıyan insanın həyatda daha az qaranlıq yaşayacağını ana hamıdan yaxşı anlayır.

Lakin həyatın dəyişməyən bir həqiqəti vardır:
Uşaq ən çox anasını sevən insanlara bağlanır.

Çünki uşaq sevgini sözlə deyil, ürəklə hiss edir. Kim anasına hörmət edirsə, kim onun qədrini bilirsə, uşaq o insanın daxilindəki nuru görür. Uşağın qəlbi safdır. O, saxta sevgini hiss edir, səmimiyyəti isə unutmur.

Ana bir evin ürəyidir. Evdə ananın üzündə təbəssüm varsa, o evdə istilik vardır. Ana susanda belə ailə onun səsini hiss edir. Çünki ananın sevgisi görünməz bir işıq kimi hər kəsi əhatə edir.

Tarix boyu xalqları ayaqda saxlayan da anaların duaları olmuşdur. Müharibəyə gedən oğulların arxasında anaların göz yaşları dayanmışdır. Şairlərin ilhamında, qəhrəmanların cəsarətində, insanlığın vicdanında bir ananın izi vardır.

Uşaq böyüdükcə həyatın çətinliklərini tanıyır. İnsanların dəyişdiyini, dünyanın hər zaman ədalətli olmadığını görür. Amma bir həqiqət dəyişmir — ana sevgisinin saflığı. İnsan neçə yaşında olursa olsun, anasının səsinə uşaqlığı ilə cavab verir.

Ana övladına təkcə sevgini yox, bağışlamağı da öyrədir. Çünki ana qəlbi kin saxlamağı bacarmır. O, ən ağır ağrının içində belə övladına dua etməyi davam etdirir. Dünyada qarşılıq gözləmədən sevən yeganə ürək bəlkə də ana qəlbidir.

Bəzən insan həyatın səs-küyündə anasının qədrini gec anlayır. Halbuki ana varlığı insanın ruhuna verilmiş ən böyük nemətlərdən biridir. Ana həyatda olduğu müddətdə insanın içində görünməz bir güvən yaşayır. Ana gedəndən sonra isə insan anlayır ki, dünyada doldurulması mümkün olmayan boşluqlar vardır.

Ana sevgisi kainatın ən saf enerjisidir. O sevgi nə məsafə tanıyır, nə zaman. Ana qəlbi uzaqda olan övladının ağrısını hiss edir, gecənin bir yarısında dua ilə oyanır. Çünki ana sevgisi ilahi sevgiyə ən yaxın duyğudur.

Uşaq isə həmişə anasını sevən insanlara yaxın olur. Çünki o bilir:
Anasına dəyər verən insan, əslində sevgiyə dəyər verən insandır.

Bu dünyada insanın qazandığı ən böyük sərvət sevgi ilə qurulan münasibətlərdir. O sevginin başlanğıcı isə bir ananın qəlbindən keçir.

Ana — həyatın özü qədər müqəddəs, dua qədər saf, işıq qədər sonsuzdur…

 

Pərvanə Salmanqızı
Jurnalist, şair-publisist.