Əbədi Olan – Allah Sevgisidir

İnsan ömrü zamanın sərhədləri içində doğulur, yaşayır və bir gün səssizcə sonsuzluğa qovuşur. Bu keçici dünyanın içində isə dəyişməyən, solmayan, sarsılmayan bir həqiqət var: Allah sevgisi. O sevgi ki, nə zamanla köhnəlir, nə də insanın qəlbindən silinir. Çünki bu sevgi maddi deyil, ruhun dərin qatlarından doğan ilahi bir bağdır.
Tarix boyu bəşəriyyət müxtəlif sevgilər yaşamışdır – insanı insana bağlayan sevgi, vətən sevgisi, ailə sevgisi… Lakin bu sevgilərin hamısı müəyyən bir çərçivədədir, zamanla sınanır, bəzən azalır, bəzən də itir. Amma Allah sevgisi fərqlidir. O, əbədiyyətin özündən gəlir və əbədiyyətə aparır. Bu sevgi insanı təkcə sakitləşdirmir, onu saflaşdırır, kamilliyə doğru yönəldir.
İlahi sevgini dərk edən insan artıq dünya yükünü başqa cür daşıyır. Çətinliklər ona sınaq kimi görünür, itkilər isə bir hikmətin parçası kimi qəbul edilir. Çünki o bilir ki, hər şey Allahın iradəsi ilə baş verir və hər bir hadisənin arxasında görünməyən bir hikmət gizlidir. Bu inam insanı sarsılmaz edir, ona daxili güc və səbr bəxş edir.
Tarixin dərinliklərinə baxdıqda görürük ki, böyük mütəfəkkirlər, alimlər və sufilər məhz bu sevginin izindən gedərək mənəvi zirvələrə yüksəlmişlər. Onlar üçün Allah sevgisi yalnız bir inanc deyil, həyatın özü, nəfəsin mənası olmuşdur. Bu sevgi onları dünyəvi ehtiraslardan uzaqlaşdırmış, ruhlarını azad etmişdir.
Allah sevgisi insanı insan edən ən ali dəyərdir. Bu sevgi ilə yaşayan insan nə kin saxlayar, nə nifrət bəsləyər. Onun qəlbi mərhəmətlə dolu olar, baxışı isə daha geniş və anlayışlı olar. Çünki o anlayır ki, yaradılan hər şey Yaradanın bir təcəllisidir.
Bəzən insan həyatın sınaqları içində yolunu itirir, qaranlıqda qaldığını hiss edir. Məhz belə anlarda Allah sevgisi bir nur kimi yolumuzu işıqlandırır. O nur ki, qəlbə ümid verir, ruhu dirildir və insana yenidən ayağa qalxmaq gücü bəxş edir.
Əbədi olan yalnız Allahdır və Onun sevgisidir. Dünya dəyişər, insanlar dəyişər, zaman dəyişər… amma Allah sevgisi dəyişməz. O sevgi ki, insanı bu fani dünyadan əbədi səadətə aparan ən doğru yoldur.
Bu sevgi ilə yaşayan insan heç vaxt tək deyil. Çünki o, hər an Allahın yaxınlığını hiss edir və bu yaxınlıq ona sonsuz bir rahatlıq bəxş edir.

Bu ilahi sevginin davamında insan artıq həyatın zahiri tərəflərindən çox, batini mahiyyətini anlamağa başlayır. O, anlayır ki, dünya bir imtahan meydanıdır və burada qazandığı ən böyük sərvət nə maldır, nə də şöhrət — qazandığı ən böyük sərvət qəlbinin Allaha olan bağlılığıdır.
Allah sevgisi insanı təkcə ibadətə yönəltmir, həm də əxlaqını kamilləşdirir. Bu sevgi ilə yaşayan insan yalan danışmaqdan çəkinər, haqsızlıqdan uzaq durar, başqasının haqqını tapdalamaz. Çünki o bilir ki, Allah sevgisi yalnız sözlə deyil, əməllə də yaşanmalıdır. Əməllə sübut olunmayan sevgi isə sadəcə bir iddiadan ibarətdir.
İlahi sevginin ən gözəl tərəfi onun qarşılıqsız olmasıdır. İnsan Allahı sevdikcə, bu sevgi onun daxilində daha da dərinləşir. Bu sevgi bir alış-veriş deyil, bir təslimiyyətdir. İnsan özünü Allaha təslim etdikcə, ruhu azad olur, qəlbi yüngülləşir. Bu isə həqiqi xoşbəxtliyin başlanğıcıdır.
Bəzən insanlar sevgini yalnız hiss kimi anlayırlar. Halbuki Allah sevgisi bir hissdən daha artıqdır — bu, bir həyat tərzidir. Bu sevgi ilə yaşayan insan hər addımında, hər nəfəsində, hər düşüncəsində Allahı xatırlayır. Onun üçün həyatın hər anı bir ibadətə çevrilir.
Tarixin müxtəlif dövrlərində insanlar maddi dəyərlərə aludə olduqca, daxili boşluq yaşamışlar. Amma Allah sevgisinə sarılanlar bu boşluğu heç vaxt hiss etməmişlər. Çünki bu sevgi qəlbi dolduran, ruhu bəsləyən, insana mənəvi dayaq olan yeganə qüvvədir.
İnsan nə qədər güclü olursa olsun, bir nöqtədə acizliyini dərk edir. Həmin anda Allah sevgisi onun sığınacağına çevrilir. O anlayır ki, əsl güc sahibinə bağlanmaq, Ona güvənməkdir. Bu güvən isə insana daxili bir sakitlik və əminlik bəxş edir.
Ən böyük həqiqətlərdən biri də budur ki, Allah sevgisi bölünməzdir. İnsan qəlbini nə qədər dünyəvi şeylərlə doldurarsa, ilahi sevgi o qədər daralar. Amma qəlbini Allaha açdıqda, bu sevgi sonsuz bir dəniz kimi genişlənər və insanı öz içində qərq edər.
Bu sevgi insanı dəyişdirir, onu daha mərhəmətli, daha anlayışlı, daha səbirli edir. O, artıq yalnız özü üçün deyil, başqaları üçün də yaşayır. Çünki Allahı sevən insan Onun yaratdıqlarını da sevməyi öyrənir.
Və bir gün insan anlayır ki, axtardığı bütün cavablar, bütün rahatlıq, bütün xoşbəxtlik elə bu sevgidə gizlidir. Nə uzaqda, nə də çətindir — sadəcə qəlbdədir.
Əbədi olan Allah sevgisi, insanı fanilikdən çıxarıb sonsuzluğa aparan ən müqəddəs yoldur. Bu yolda olanlar heç vaxt itirməzlər, çünki onların qazancı zamanla ölçülməz — əbədiyyətlə ölçülər.

Pərvanə Salmanqızı
Jurnalist, şair-publisist.