Yay yağışında rəqs edən qadın

O, göyün açılan pəncərəsindən süzülən damlaların altına çıxdı…
Küləyin saçlarında oynayan melodiyasına, yağışın ritmik toxunuşlarına qapıldı. Addımları torpağın qoxusunu oyadır, hər damla onun ürəyindəki paslı qapıları açırdı.

Yay yağışı — nə soyuq, nə də isti… Sadəcə ruhu yuyub təmizləyən bir möcüzə. O qadın bu möcüzənin içində tək deyildi — onunla birlikdə rəqs edən xatirələri, yaşadığı sevinc və kədər də vardı. Hər damla bir xatirəyə toxunur, hər dönən fırlanma bir yarasını sağaldırdı.

Bəlkə də kənardan baxanlar onun dəli olduğunu düşünürdü. Amma o, bilir ki, bəzən insan ən böyük azadlığı, başqalarının anlamadığı anlarda tapır. O rəqs edirdi — həyatdan, acıdan, sevdasından, itkilərindən keçib gələn bir rəqs idi bu…

Yay yağışı altında rəqs edən qadın, əslində, həyatın içində özünü yenidən doğururdu. Onun üçün bu damlalar sadəcə su deyildi — ümid idi, yenidən başlamaq idi, içindəki qasırğaları sakitləşdirən məlhəm idi.

Və o an, dünya nə qədər qarmaqarışıq olsa da, onun ürəyində yalnız bir musiqi vardı — yağışın, küləyin və azadlığın musiqisi…

 

Yay yağışında rəqs edən qadın

Göy, yay günəşindən yorulmuş kimi birdən bulud paltarını geyindi. Bir anlıq sükut, sonra damlalar — sanki göyün göz yaşları, amma bu göz yaşları kədərdən yox, sevincdən idi.

O qadın, ayaqlarını torpağın qucağına basaraq, yağışın qucağına atıldı. Saçları damlalarla islanır, paltarına hopan su damcıları bədəninə yay fəsli kimi isti toxunurdu. Hər damla sanki “burdayam” deyir, onu həyatın içinə çağırırdı.

Addımları bir musiqinin ritmi ilə qarışmışdı — bu musiqini nə orkestr, nə də saz çalırdı, sadəcə yağışın incə pıçıltısı, küləyin zərif nəfəsi vardı. O rəqs edirdi — bədənilə yox, ruhuyla…

Bir anlıq zaman dayandı. Nə keçmiş vardı, nə gələcək. Sadəcə indi vardı. O, içində illərlə yığılan qəm qırıntılarını yağışa təhvil verirdi. Hər fırlanışında bir kədər uçur, hər addımında bir ümid cücərirdi.

Bəlkə də bu rəqs, bir insanın ən səmimi duası idi. Göylə yer arasında, damcıların təmizlik ahəngində qurulan görünməz körpü idi.

Yay yağışı bitəndə, o qadın artıq əvvəlki qadın deyildi… Çünki bəzi rəqslər insanı dəyişdirir.

 

Yay yağışında rəqs edən qadın

Buludlar göy üzünü yorğun bir şairin kağızı kimi bürümüşdü. Gözlənilməz bir melodiyanın ilk notu kimi damlalar düşməyə başladı. O, ayaqqabılarını çıxardı, torpağın isti nəfəsini hiss etdi. Çılpaq ayaqlarına toxunan palçıq sanki uşaqlığının oyunlarını xatırladırdı.

Külək paltarının ətəklərini qaldırır, saçlarını yağış damcılarıyla bəzəyirdi. O, yağışın çağırışına təslim oldu. Bədəni öz ritmini tapdı, qolları göyə uzandı, sanki göyün qucağına sarılmaq istəyirdi.

Hər damla onun üzünə toxunanda içində illərlə gizlənmiş sözlər, qırılmış xəyallar və yarımçıq qalan arzular yuyulurdu. Bəziləri kədərli bir xatirənin damcıları kimi gözlərindən süzülüb gedirdi, bəziləri isə təzə ümidlərin toxumu kimi ruhuna hopurdu.

Bu rəqs, kimsəyə göstərilməyən bir etiraf idi. Kimsənin anlamadığı, amma onun içindəki Tanrı ilə danışdığı anların sirri idi. Dünya, küçələr, insanlar — hamısı yox olmuşdu. Yalnız o, yağış, külək və torpaq vardı.

Və o an o qadın anladı ki…
Azadlıq bəzən böyük qapıları aşmaq deyil, sadəcə yay yağışında ürəyinin ritmi ilə rəqs etməkdir.

Yağış səngisə də o dayanmadı. Çünki bilirdi — bəzi rəqslər yağış üçün yox, insanın öz içindəki tufan üçün edilir.

O, göyün qoxusunu sinəsinə çəkdi. Dərin bir nəfəs aldı, sanki həyatın bütün acısını, bütün sevincini eyni anda uddu. Damlalar artıq seyrək idi, amma onun ruhu hələ də dolu bir bulud kimi ağır və sirli idi.

Birdən güldü… Elə içdən, elə səmimi ki, bu gülüş sanki illərin pasını sildi. Bütün yorğunluqlar, qırılmış ümidlər, susmaq məcburiyyətində qaldığı sözlər — hamısı ayaqlarının altında torpağa qarışdı.

Günəş buludların arasından özünü göstərdi. Göy üzü elə bil ki, ona göz vurdu. Saçlarının ucunda hələ də damcılar parıldayırdı. O, üzünü göyə tutdu, gözlərini yumdu və pıçıldadı:
— Təşəkkür edirəm…

Həyat onu yenidən doğurmuşdu.
Və bu doğuluşun şahidi yalnız yay yağışı olmuşdu.

O, yavaş addımlarla yağışdan islanmış yola çıxdı. Ayaqlarının altındakı su gölməçələri sanki kiçik aynalar idi — hər birində onun başqa bir halı, başqa bir həyatı əks olunurdu.

Bəzisində uşaq idi — əlində qırmızı balon, üzündə təmiz gülüş.
Bəzisində gənc idi — ürəyi sevda ilə çırpınır, gözlərində ümidin işığı parlayırdı.
Bəzisində isə indiki özü vardı — yağışla barışmış, taleyin bütün rənglərini qəbul etmiş bir qadın.

Küçədən keçənlər ona baxır, amma heç kim anlamırdı ki, bu islanmış qadın bir az əvvəl öz həyatının ən böyük mərasimini keçirib — ruhunun təmizlik mərasimini.

O isə geriyə baxmadan gedirdi. Çünki bilirdi — bəzi yollar yalnız irəliyə aparır, geriyə baxmaq isə o yolların sehrini pozur.

Yay yağışının izi hələ də dərisində, qoxusu hələ də nəfəsində idi. Amma ən çox da ruhunda idi — artıq o, daha yüngül, daha azad idi.

Bəli… Bəzən insanı dəyişdirən fırtınalar deyil, sadəcə bir yay yağışında edilən səmimi bir rəqs olur.

 

Günəş artıq tam çıxmışdı, küçələrdə su damlalarının üstündə min rəngli işıq parçaları oynayırdı. O qadın addımladıqca bu işıqlar onunla birgə rəqs edirmiş kimi idi — sanki yağışın davamı indi günəşin əlində idi.

Hiss edirdi ki, hər addımında içindəki sükut bir az da dərinləşir, amma bu, kədərin sükutu deyildi — rahatlığın, qəbul etməyin sükutu idi. Həyatın bütün çətinliklərinə baxmayaraq, hələ də gözəllik yaratmağı bacaran dünyanın möcüzəsinə təslim olmuşdu.

Küçənin küncündə kiçik bir qızcığaz dayanıb ona baxırdı. Qızın əlində köhnə, rəngi solmuş bir çətir vardı. Qadın gülümsədi və yavaşca başıyla salamladı. O an başa düşdü ki, bəlkə də bu rəqs, təkcə onun üçün deyildi… Bəlkə kimsə, uzaqdan baxıb, bir gün öz yağışında rəqs etməyə cəsarət tapacaqdı.

Həyat beləcə ötüb gedirdi — damcı-damcı, addım-addım. Amma o qadın artıq bilirdi: hər yağış yeni bir başlanğıcdır, hər damla isə yenidən doğulmağın vəsiləsi.

Və beləliklə, o, günəşə doğru addımlamağa davam etdi…
Arxasında isə yalnız islanmış torpağın qoxusu və yay yağışının əbədi xatirəsi qaldı.

 

Pərvanə Salmanqızı.
İctimai xadim, jurnalist, şairə-publisist.