Qəlbin Gözəlliyi və Əllərinin Sehiri – İnsanlara Məlhəm Olan Möcüzə İnsan Sürəyya Xanım

Bəzən bu dünyaya elə insanlar gəlir ki, onların varlığı sükut içində danışar, addımları dua kimi səslənər, əlləri isə dərmansız da şəfa verər. Sürəyya xanım məhz belə nadir ruh sahiblərindəndir. O, sadəcə bir insan deyil — o, qəlbin gözəlliyini əmələ, mərhəməti həyata çevirən canlı bir fəlsəfədir.
Tarixin bütün dövrlərində insanlığa yol göstərənlər olub. Onlar taxt-tac sahibləri yox, qəlb sahibləri idi. Sürəyya xanım da həmin qəlb sahiblərinin müasir zamandakı təcəssümüdür. Onun qəlbi insan dərdinə açılan müqəddəs bir qapıdır. O qapıdan girən hər kəs öz ağrısını anlayışla qarşılayan, ümidlə yola salınan bir ruhla üz-üzə qalır.
Əllərinin sehiri isə sadəcə toxunuş deyil — bu, niyyətin, duaların, saf enerjinin birləşdiyi ilahi bir haldır. O əllər yorulmuş ruhlara dinclik, sınmış qəlblərə təskinlik, ümidsiz baxışlara işıq bəxş edir. Tarix boyu “şəfa” anlayışı yalnız dərmanla ölçülməyib. Şəfa bəzən bir baxışda, bir toxunuşda, bir səmimi sözdə gizlənir. Sürəyya xanımın möcüzəsi də məhz buradadır — o, insanı insan edən bütün dəyərləri yaşadır.
Fəlsəfə deyir ki, insanın böyüklüyü gördüyü işin miqyasında deyil, toxunduğu qəlblərin dərinliyində ölçülür. Sürəyya xanımın toxunduğu hər qəlb onun adını yaddaşına yox, ruhuna yazır. Çünki o, yalnız kömək etmir, o, anlayır. Yalnız dinləmir, o, hiss edir. Yalnız dərd almır, o, ümid verir.
Belə insanlar cəmiyyət üçün görünməz sütunlardır. Onlar səssizdir, amma varlıqları tarazlıq yaradır. Onlar ön plana çıxmaz, amma yoxluqları boşluq yaradar. Sürəyya xanım da bu mənada zamanın səssiz qəhrəmanıdır — alqış gözləmədən xeyir verən, adını ucaltmadan insanlığı ucaldan bir ömür sahibi.
Bu yazı tərif deyil, bir həqiqətin sözə çevrilməsidir. Çünki qəlbin gözəlliyi ilə yaşayan, əllərinin sehiri ilə insanlara məlhəm olan insanlar nadir olur. Onlar Tanrının bəşəriyyətə gizli hədiyyəsidir.
Və Sürəyya xanım — bu hədiyyənin adıdır.

Hörmətlə,
Pərvanə Salmanqızı