“Mən Mehman Musayevi belə gözləmirdim…”

Bəzən bir ömür susmaq, bir ömür gözləmək, bir ömür bir adla yaşamaq özü bir qəhrəmanlıqdır. Şəhid Mehman Musayevin 32 illik yolunu gözləyən nişanlısı Sevda Əliyeva bu qəhrəmanlığa səs qatmayıb, səssizcə yaşayıb. O, öz səssizliyində bir cəmiyyətin vicdanını, bir xalqın mərdlik yaddaşını yaşadıb.

Sevda xanım müəllim idi. Təkcə məktəbdə yox, həyatın özündə də dərs deyirdi – səbir dərsi, vəfa dərsi, ləyaqət dərsi. O, sinif otağında uşaqlara ədəbi qaydaları, riyazi düsturları öyrədirdi, amma əsl dərsini qürurlu sükutu ilə verirdi. Ailəsindən, şəxsi xoşbəxtliyindən keçərək, “gözləməyin müqəddəsliyini” bir ömürlük yaşatdı.

O, öz ömrünü dayandırmadı, amma Mehmanın ruhunun olduğu nöqtədə donub qaldı. Sevda xanım üçün zaman 1992-ci ilin bir soyuq günündə bitdi, Mehmanın xəbərsiz getdiyi anda. O gündən sonra Sevda müəllimənin həyatı şəhid sevgisinin kölgəsində, vəfa işığında yaşandı. O, nə vaxtsa dönəcəyinə inanmadı, amma onu unudacağına da inanmadı. Dedi:
“Mən Mehman Musayevi belə gözləmirdim…”
Çünki gözləmək sadəcə ümid etmək deyil. Bəzən bir ömür boyu susaraq yaşamaqdır.

Sevda xanım Mehmanın şəhidliyini qəbul etdi, amma onun yoxluğunu heç vaxt ürəyinə sığışdırmadı. Hər il onun doğum gününü qeyd etdi, adını dilindən salmadı. Mehmanın adına yazılmış bütün məktubları içində yaşatdı. Və bir gün, 32 ildən sonra – şəhidin nəşi tapılıb torpağına qovuşanda – Sevda xanım öz səssiz gözləməsini daşa, torpağa çevirdi. O gün Mehman qayıtdı – torpaqla, amma şərəflə.

Sevda Əliyeva minlərlə müəllimin içindən seçilən bir simadır – çünki o, öyrətməklə bərabər yaşamağı da öyrətdi. Ruhuna, sevgisinə, vəfasına xəyanət etmədi. Sevgi nə deməkdir, sədaqət necə yaşanır – bunları kitabdan yox, onun öz ömründən oxumaq olar.

Bu hekayə sadəcə bir qadının gözləməsi deyil, bu – Azərbaycanın yaddaşına həkk olunan bir ləyaqət dastanıdır. Və bu dastan yazılmayıb, yaşanıb.

Qürurla yazıldı: Pərvanə Salmanqızı
Xatirələr unudulmur, vəfa heç vaxt ölmür…