Yağışın damlasından xeyir-bərəkət yağır…
(Hissə-1)

Göylərdən süzülən hər bir damla sadəcə su deyil — o, həyatın nəfəsi, torpağın duası, insanın ümididir. Yağışın səsi bəzən qəlbimizdəki sükutu oyadır, bəzən isə ruhumuzun ən dərin qatlarına toxunaraq bizi düşünməyə, şükür etməyə səsləyir.
Hər damla torpağa düşərkən bir canlanma başlayır. Qurumuş torpaq nəfəs alır, çiçəklər baş qaldırır, həyat yenidən yazılır. Bu, bizə xatırladır ki, insan da bəzən quruyar, yorular, ümidsizliyə düşər… Amma bir “rəhmət yağışı” kifayətdir ki, qəlb yenidən dirçəlsin.
Yağışın damlasında gizlənən hikmət budur: hər çətinliyin ardından bir rahatlıq, hər qaranlığın ardından bir işıq var. Buludlar nə qədər sıx olsa da, onlar əbədi deyil. Onlar sadəcə həyatın bir keçididir. Necə ki, insanın dərdləri də keçicidir.
Bəzən insanlar yağışı hüzn kimi qəbul edir. Amma əslində yağış hüzn deyil — o, təmizlənmədir. O, ruhun yuyulması, qəlbin saflaşmasıdır. Göylər sanki yerə deyir: “Yoruldunsa, dayan… Mən səni yenidən həyata qaytaracağam.”
Yağış bizə səbir öyrədir. Səssiz, sakit, tələsmədən yağır… Heç bir tələskənlik olmadan torpağa can verir. Bu isə bizə xatırladır ki, həyatda ən gözəl nəticələr səbrlə, inamla və şükürlə əldə olunur.
Hər damla bir duadır, hər damla bir ümiddir. Bəlkə də biz görmürük, amma o damlalarla birlikdə həyatımıza görünməz bərəkətlər də yağır. Bəzən bir damla ruziyə, bəzən bir damla şəfaya, bəzən isə bir damla xoşbəxtliyə çevrilir.
Elə isə yağışa sadəcə baxmayaq — onu hiss edək. Onun gətirdiyi mesajı anlayaq. Çünki bəzən ən böyük nemətlər sakitcə, damla-damla gəlir…

Yağışın damlasından xeyir-bərəkət yağır…
(Hissə-2)

Bəzən insan həyatın səs-küyündə özünü itirir, düşüncələri qarışır, yolu bulanıqlaşır. Elə anlarda yağış sanki ilahi bir səslə pıçıldayır: “Dayan, özünə qayıt…” Damlaların ritmi qəlbin döyüntüsü ilə uyğunlaşır və insan birdən anlayır ki, əsl sakitlik kənarda deyil — içindədir.
Yağışın ən gözəl tərəfi onun fərq qoymamasıdır. O, varlıya da yağır, kasıba da… Sevinənə də, kədərlənənə də… Bu, bizə həyatın ədalətini xatırladır. Hər kəs öz payına düşən damlanı alır. Kimisi o damlanı nemət kimi qəbul edir, kimisi isə sadəcə islanır… Halbuki baxış bucağı dəyişəndə, yağış da bir möcüzəyə çevrilir.
Torpaq yağışı necə qəbul edirsə, insan da taleyini elə qarşılamalıdır. Torpaq şikayət etmir, qaçmır, gizlənmir… Sadəcə qəbul edir və qarşılığında həyat verir. İnsan da qəbul etməyi öyrəndikcə, daxilində yeni güc, yeni ümid, yeni başlanğıclar yaranır.
Hər damla bir başlanğıcdır. Bəlkə də bu gün yağış yağır ki, sabah daha gözəl çiçəklər açılsın. Bəlkə də bu gün qəlbin islanır ki, sabah daha güclü olasan. Çünki həyatın qanunu dəyişməzdir: yağış olmadan bərəkət olmaz.
Bəzən Allah insana istədiyini dərhal vermir. Amma onu hazırlayır, saflaşdırır, gücləndirir… Yağış da elədir — əvvəlcə səmanı örtür, sonra torpağı isladır, sonda isə həyat bəxş edir.
İnsan da həyatında yağan “yağışlardan” qorxmamalıdır. Çünki o yağışlar gələcək günəşin xəbərçisidir. Hər damla səni bir az daha böyüdür, bir az daha müdrik edir, bir az da Allaha yaxınlaşdırır.
Elə isə bu gün yağış yağırsa, ürəyini aç və de:
“Xoş gəldin, bərəkət… Xoş gəldin, ümid…”
Qoy hər damla sənin həyatına nur, ruzi, sevinc və daxili rahatlıq gətirsin. Çünki bəzi dualar sözlə deyil — yağışın damlası ilə qəbul olunur…

Yağışın damlasından xeyir-bərəkət yağır… (Hissə-3)

İnsan bəzən anlayır ki, həyatın ən dərin dərsləri sükutda gizlidir. Yağışın səssiz dili var — o danışmır, amma anlatdığı həqiqətlər min sözə bərabərdir. Hər damla sanki deyir: “Səbir et… hər şey zamanla öz yerini tapacaq.”
Göylərdən enən bu rəhmət bizə xatırladır ki, həyat təkcə sevinclərdən ibarət deyil. Kədər də var, sınaq da var, göz yaşları da… Amma bütün bunlar bir bütövün parçalarıdır. Necə ki, yağışsız göy qurşağı olmaz, eləcə də çətinliksiz kamillik olmaz.
Yağışın ən böyük hikməti onun təvazökarlığındadır. Səssizcə gəlir, səssizcə gedir, amma arxasında həyat qoyur. Bu isə insan üçün böyük bir örnəkdir: səs salmadan xeyir vermək, göstərmədən yaxşılıq etmək, qarşılıq gözləmədən sevmək…
Bəzən bir damla yağış bir xatirəni oyadır, keçmişin izlərini yada salır. Bəzən isə gələcəyə dair ümidləri cücərdir. İnsan o an anlayır ki, zaman da yağış kimidir — damla-damla keçir… Və hər anın qədrini bilmək lazımdır.
Qəlb də torpaq kimidir… Əgər sevgi ilə sulanarsa, gözəlliklər yetişdirər. Əgər kin və nifrətlə qurudularsa, heç nə bitməz. Yağış bizə öyrədir ki, qəlbimizi daim saf saxlayaq, onu mərhəmətlə, imanla və ümidlə bəsləyək.
Hər damla bir xatırlatmadır: həyat davam edir… Nə qədər yorulsan da, nə qədər sınsan da, yenidən qalxmaq mümkündür. Çünki yağışdan sonra torpaq necə yenilənirsə, insan da hər sınaqdan sonra daha güclü doğulur.
Və bəlkə də həyatın ən gözəl tərəfi budur — heç nə eyni qalmır. Buludlar çəkilir, yağış dayanır, günəş doğur… Amma o damlaların qoyduğu bərəkət qalır.
Elə isə gəlin hər yağışı bir nemət kimi qarşılayaq, hər damlanı bir dua kimi qəbul edək. Çünki bəzən göylər bizə sözlə deyil, yağışla danışır…

Müəllif hüquqları qorunur.
Pərvanə Salmanqızı
Jurnalist, şair-publisist.