Günəş qürub eylədi dənizin ləpəsində…

Günəş asta-asta üfüqə enərkən dənizin ləpələri sanki onun son işıqlarını qucaqlayır. Qızılı rəngə boyanan sular bizə həyatın ən dərin həqiqətlərindən birini xatırladır: hər qürub yeni bir doğuşun xəbərçisidir. Günəş batır, amma sönmür; sadəcə sabahın ümidini yaratmaq üçün üfüqün arxasında dincəlir.

Dənizin dalğaları kimi insan ömrü də bəzən sakit, bəzən isə coşqulu olur. Lakin hər dalğa sahilə çatdığı kimi, hər çətinlik də bir gün səbr və inamın sahilinə qovuşur. Günəşin qürubu bizə öyrədir ki, günün yorğunluğu nə qədər ağır olsa da, gecənin qaranlığında ümid toxumu cücərir və səhərin işığında yenidən həyata çevrilir.

Həyat da elə bu qürub mənzərəsi kimidir. Bəzən düşünürük ki, bir şey bitdi, bir yol bağlandı. Amma təbiət bizə hər gün göstərir ki, bitən hər gün sabahın başlanğıcıdır. Günəş qürub edərkən əslində insan ruhuna sakitlik, düşüncə və yenilənmə bəxş edir.

Dənizin sonsuzluğu qarşısında insan anlayır ki, ümid də üfüq kimi sonsuzdur. Əsas olan insanın qəlbindəki işığı qorumağı bacarmasıdır. Çünki qəlbində nur olan insan üçün heç bir qürub son deyil — o sadəcə yeni bir sabahın müjdəsidir.

Qoy həyatımızın hər qürubu bizi daha güclü, daha müdrik və daha ümidli sabahlara aparsın. Günəş hər gün yenidən doğduğu kimi, insanın ümidləri də hər zaman yenidən doğmaq gücünə malikdir.

Günəş qürub eylədi dənizin ləpəsində… (davamı)

Günəşin son şəfəqləri dənizin səthinə düşdükcə sanki kainatın səssiz bir duası eşidilir. Bu sakitlikdə insan öz ruhunun dərinliyinə enir, həyatın mənasını daha aydın duymağa başlayır. Qürubun rəngləri – qızılı, narıncı və bənövşəyi çalarlar – bizə xatırladır ki, təbiət hər gün özünəməxsus bir tablo çəkir və bu tablo insan ruhuna ümid, səbir və gözəllik bəxş edir.
Bəzən insan həyatında da qürub anları yaşayır. Ümidlərin yorulduğu, yolların çətin göründüyü, düşüncələrin ağırlaşdığı anlar olur. Lakin təbiətin bizə öyrətdiyi böyük bir həqiqət var: heç bir qürub əbədi deyil. Günəş yenidən doğduğu kimi, insanın ruhu da yenidən dirçələ bilir. Yetər ki, insan qəlbində inamı və sevgini qoruyub saxlaya bilsin.
Dənizin dalğaları sahilə toxunduqca sanki həyatın pıçıltılarını gətirir. O pıçıltılar bizə deyir ki, hər insan bu dünyada öz izini qoymaq üçün yaşayır. Bəzən bu iz bir söz, bəzən bir yaxşılıq, bəzən də bir ümid işığı olur. İnsan ömrünün ən böyük mənası da məhz budur – başqalarının qaranlıq yoluna bir işıq ola bilmək.
Qürub insanı düşünməyə çağırır. O, bizə xatırladır ki, zaman axır, həyat davam edir və hər an qiymətlidir. Əgər bu gün bir ürəyə sevinc verə bildiksə, bir insanın ümidini dirildə bildiksə, demək ki, günümüz boş keçməyib.
Günəş dənizin qucağında itərkən sanki kainat bir daha pıçıldayır: “Ümid heç vaxt ölmür.” Çünki hər gecənin ardınca yeni bir səhər doğur, hər qaranlığın arxasında bir nur gizlənir. İnsan da bu nurun daşıyıcısıdır.
Qoy həyatımızın hər qürubu bizə səbir, hikmət və yeni sabahlara inam bəxş etsin. Çünki sabahın günəşi bu günün ümidlərindən doğur.

(Davamı var)

Müəllif hüquqları qorunur.
Pərvanə Salmanqızı
Jurnalist, şair-publisist.