Xəzər bəy Hikmətoğlu – Şeirlər
Müəllim
Ömür yollarının başlanğıcında,
Qayğı keş, zəhmli biri göründü.
Peyğəmbər misalı örnəkləriylə,
Düşüncə dəyişdi, fikir bölündü.
Qapını açarağ girdi içəri,
Sakitlik hökmünü sürdü otaqda.
Hamıya hörmətlə oturun dedi,
Özüdə əzimlə durdu ayağda.
Oturan kəslərdən birisi durdu,
Söylədi burdadır mühəndis, hakim
Amma ki, xalatı yuyulub deyə,
Gecikib, indicə gələcək həkim.
General söylədi olmasaydınız,
Həyatım olardı qəliz müəllim.
Bir ömür borcunu qaytarmağ olmaz,
Ey bizim dəyərli, əziz müəllim.
Tox oldun, hər zaman sadə göründün,
Gizlində yoxsulluq çəkdin müəllim.
Qopardıb ömrünün budaqlarından,
Yollara çiçəklər əkdin müəllim.
Şah İsmayılın cənab İlham Əliyevə təşəkkürü
Mən Şah İsmayılam ,bir məni dinlə,
Bir vaxtlar gəlmişdim, Atanı gördüm.
Demişdim:” Bəlkə də son gəlişimdir”-
Yenidən qürurla görüşə gəldim.
Sizlərə mirasın qoyduğum yurda,
Düşmənlər od vurub at oynadırdı.
O mənfur düşmənin qəhqəhəsində
Ruhum od tutaraq alovlanırdı.
Bir “sağ ol” borcum var sənə tarixdən,
Təşəkkür etməyə gəldim görüşə.
Sən mənim ruhuma təskinlik verib,
Qarabağ elində çıxdın döyüşə.
Sən dəmir yumruqla əzib düşməni,
Qəlbimdən ağrını, acını aldın.
Yurdunu işğaldan azad eyləyib,
Tarixdə fatehtək yaddaşda qaldın.
İndi mən qəbrimdə rahat yatacam,
Çün dəmir yumruqlu bir fatehim var.
Mən daha gedirəm, son bir istəyim –
Unutma sözümü verərkən qərar.
Bil ki ,xalq yenidən prezident seçər,
Əgər ki dünyaya bir daha gəlsən.
Bu xalqı ağ günə sən gətirmisən,
Unutma , bu xalqın ümidi sənsən.
Vətən
Vətən mənim torpağıma qarışan,
Şəhidimin alnqanıyla yarandı.
Müstəqillik bayrağının al rəngi
Şəhidlərin qanlarıyla boyandı.
Qazilərin yarasından düşən qan
Azadlığa can qataraq verdi can.
Qarşısında başın əydi asiman,
Dağ-dərələr çiçək açdı, oyandı.
Vətən sözü şəhidlərin al qanıyla yarandı.
Qardaş dərdi bacılara dağ oldu,
Anaların qara saçı ağ oldu.
İgid oğul dərə oldu, dağ oldu,
Düşmənlərə çəpər oldu, dayandı.
Vətən sözü şəhidlərin al qanıyla yarandı.
ƏSGƏR YOLU
Gecə keçib, külək əsir,
Pıçıldayır ağacların yarpaqları.
Bir ana da həzin-həzin layla çalıb,
Yatızdırır evdə körpə uşaqları.
Uşaqlar da yatmır nəsə,
Gənc anaya sual verir,
Söyləyirlər: “ana, evə
əsgər atam nə vaxt gəlir?”
Qızı deyir anasına:
“Kaş ki atam ola burda,
İndi soyuq külək əsir,
Üşüyürmü atam, orda?”
Ana deyir: “nazlı qızım,
Sevgimizə sevgi qatan
Sənin sevgin atanladı,
Üşüyərmi sənin atan?”
Oğul baxır anasına,
Deyir: “ana, bu nə səsdi?”
Ana deyir: “qorxma, oğul,
Şimşək çaxdı, külək əsdi”.
Ana susur, deyə bilmir
müharibə gedir indi.
O gələn də top səsiydi,
Şimşək kimi səsi gəldi.
Bu an elə gənc ananın
gözlərindən yaşlar axır,
Ona həyat yoldaşının
Divardakı şəkli “baxır”.
Ana silir göz yaşını,
Allahına açır əlin.
Deyir: “Tanrı hifz eləsin,
Sağ-salamat geri gəlin”.
Pürrəngi qəm dəmləyəsən
Oturub bir küncdə xəyala dalıb,
Gedəsən geriyə, heç gəlməyəsən.
Bir tutam götürüb quru eşqindən,
Otaqda pürrəngi qəm dəmləyəsən.
Yandırıb xəyalın, çəkib sinənə,
Dərdini tökəsən masanın üstə.
Dəmlənən qəmindən bir finacan alıb,
İçəsən hamısın sən bir nəfəsdə.
İçdiyin qəm, kədər səni acdıra,
Sən özün-özünə: “Acdım”, — deyəsən.
Ömrünün içinə qüssədən qoyub,
Beləcə ömürdən bir gün yeyəsən.
Qoyaraq qəlbini başının altda,
Uzanıb divanda, hərdən güləsən.
Fikirdən ayılıb dönüb baxanda,
Qəlbini əzilmiş halda görəsən.
Bax elə o anda ölə biləsən.
BIR “HƏ” DENƏN, OL, ANAMIN GƏLINI
Qış ömrümə yaz ətirli gülümsən,
Günəşim sən, Ayım sənsən, suyum sən.
Gəl, başımı dizin üstə qoyum, sən
oxşa mənim saçlarımın telini.
Nə vaxt ki, mən görürəm ki, gülürsən,
Gözlərimdə dünya dərdin silirsən.
Sənsizlikdən boğuluram, bilirsən,
Uzat mənə, sevgi dolu əlini.
Gəl, dəyişib gərdişimi, çevir sən,
Xoşbəxtliyin çərxini kaş, çevirsən,
Bilirəm ki, sən də məni sevirsən,
Bir “hə” denən, ol, anamın gəlini.
Keçsə də otuz il, mənim olarsan
Sənsizlik bağlayıb yara bağrımda,
Gəl yenə saçını dara bağrımda.
Qarabağ olmusan qara bağrımda,
Keçsə də otuz il, mənim olarsan.
Həsrəti özümə qoşub gələrəm,
Sulara qovuşub, daşıb gələrəm.
Dağları birbəbir aşıb gələrəm,
Bir gecə sən qəfil mənim olarsan.
Etmərəm əhdinə nəzir-niyazi,
Eşqimdən xəbərdar, Allah da razı.
Ya şəhid olaram, ya da ki qazi,
Səndə bir qərənfil, mənim olarsan.
BAĞIŞLA
Çox dəyişib mənim daha düşüncəm,
Mən həmənki mən deyiləm, bağışla.
Gah görünüb, gah yox ola bilmərəm,
Dağ üstündə çən deyiləm, bağışla.
Nəyim vardı, çox bilərək azaldıb,
Dərdlə məni qəm taxtına ucaldıb,
Qoca dünya daxilimi qocaldıb,
Amma saçı dən deyiləm, bağışla.
Bu dünyanı bir başqa cür bilərdim,
Hesablardım, dərdin, qəmin bölərdim.
Mən əvvəllər qəh-qəhəylə gülərdim,
İndi üzü şən deyiləm, bağışla.
Tikanlıqda qızıl güllər əkmişəm,
Sən verdiyin təsəllini görmüşəm.
Gəl, söyləmə, nələr-nələr çəkmişəm,
Mən ki mənəm, sən deyiləm, bağışla.
MƏN BU ÖMRÜ ELƏ BELƏ YAŞADIM
Azərbaycan Respublikasının xalq artisti Gülyanaq Məmmədovanın ifasından təsirlənərək qələmə alınmışdır.
Mən arzular diləmişdim, həyatsa,
Birin aldı, beş verməyi unutdu.
Ağlamağa qoymadı ki, doyunca,
Yalan vədlə gözlərimi ovutdu.
Doğulandan ağlamışam, gülmədim,
Bir rüb içrə yaşamışam, əsrlər.
Mən Baharın duymadım ki, ətrini,
Qış ömrümə qış gətirdi fəsillər.
Gənc yaşımda tükənmişəm, bitmişəm,
İnsan axı yetmiş ilə qocalar.
Dərdə ruhum dözdü, cismim dözmədi,
Bel büküldü, saçlar etdi intihar.
Doğularkən dərdlər ilə evlənib,
Xoşbəxtliyi həyatımdan boşadım.
Dərd içində ötdü-keçdi gəncliyim,
Mən bu ömrü elə-belə yaşadım.
Müəllif: Xəzər bəy Hikmətoğlu
Şair-publisist
Xəzər bəy Hikmətoğlunun yazıları
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında