“Möcüzə İnsan”
– Etibar Budaqlı Elçiyevin
Həyat Fəlsəfəsi və Fenomeni

Tarix yalnız hadisələri deyil, insan iradəsinin sərhədlərini aşan taleləri də yaddaşına köçürür. Belə talelərdən biri də “Möcüzə İnsan” kimi tanınan Etibar Budaqlı Elçiyevin həyat yoludur. O, sadəcə fiziki gücü ilə deyil, insan imkanları haqqında formalaşmış qəlibləri sındıran iradəsi, psixoloji dayanıqlığı və daxili enerjisi ilə seçilən nadir şəxsiyyətlərdəndir.
Etibar Budaqlı Elçiyev elə bir həyat yolundan keçib ki, bu yol mübarizə, özünü dərk və insan potensialına inam üzərində qurulub. Onun həyatı sübut edir ki, möcüzə kənardan gəlmir — möcüzə insanın öz içində formalaşır. Uşaqlıqdan etibarən fiziki və mənəvi gücə xüsusi önəm verən Etibar Elçiyev üçün həyat heç vaxt asan olmayıb. Lakin o, çətinlikləri bəhanəyə deyil, inkişaf pilləsinə çevirə bilən nadir insanlardandır.
İdman onun həyatında sadəcə peşə deyil, intizam məktəbi, xarakter tərbiyəçisi olub. Kik-boksinq sahəsində qazandığı uğurlar, rinqdə nümayiş etdirdiyi əzmkarlıq onun gücünün yalnız görünən tərəfidir. Əsl güc isə daxili nəzarətdə, qorxunu idarə etməkdə və özünə qalib gəlmək bacarığındadır. Etibar Budaqlı Elçiyev məhz bu məqamda adi idmançı çərçivəsindən çıxaraq fərqli bir fenomenə çevrilir.
Onu “Möcüzə İnsan” edən əsas amillərdən biri də “maqnit adam” kimi tanınmasıdır. Bədəninin üzərində ağır metal əşyaları saxlaya bilməsi, fizikanın klassik qanunları ilə izahı çətin görünən bu xüsusiyyət, əslində insan orqanizminin hələ tam öyrənilməmiş imkanlarına işıq salır. Bu fenomen Etibar Elçiyevi yalnız maraq obyektinə çevirməmiş, eyni zamanda elmi, psixoloji və fəlsəfi müzakirələrin mərkəzinə gətirmişdir. Onun Ginnesin Rekordlar Kitabına düşməsi isə fərdi iradənin beynəlxalq miqyasda tanınmasının rəmzidir.
Etibar Budaqlı Elçiyevin möcüzəsi təkcə fiziki bacarıqlarda deyil. O, insanlara özlərinə inanmağı, daxili gücü oyatmağı və qorxularla üzləşməyi öyrədir. Onun həyat fəlsəfəsində əsas yer tutan anlayış budur: insan düşündüyündən qat-qat güclüdür, sadəcə bu gücü kəşf etməyi bacarmalıdır. O, gənclərə nümunə olaraq göstərir ki, uğur təsadüf deyil, ardıcıl zəhmətin, səbrin və inamın nəticəsidir.
“Möcüzə İnsan” anlayışı Etibar Budaqlı Elçiyevin timsalında yeni məna qazanır. Bu möcüzə fövqəltəbii hadisə deyil, insanın öz potensialına doğru atdığı cəsarətli addımların məcmusudur. O, sübut edir ki, insan bədəni ilə yanaşı düşüncəsini də məşq etdikdə, mümkünsüz deyilən anlayışlar məna itirir.
Etibar Budaqlı Elçiyevin həyatı tarixə təkcə rekordlar və titullar kimi deyil, insan iradəsinin canlı manifesti kimi yazılır. Onun yolu bir mesajdır: möcüzə axtarma, özün möcüzəyə çevril.

“Möcüzə İnsan” – Etibar Elçiyevin Şəfa Missiyası və Mənəvi Fəaliyyəti

Etibar Elçiyevin həyat yolu yalnız fiziki güc, rekordlar və qeyri-adi bacarıqlarla məhdudlaşmır. Onu minlərlə insanın qəlbində xüsusi yerə sahib edən əsas cəhət, Allahın ona bəxş etdiyinə inandığı daxili enerji ilə insanlara ümid, təsəlli və şəfa yolunda göstərdiyi fəaliyyətdir. Bu yol maddi qazancın deyil, mənəvi məsuliyyətin və insan sevgisinin yoludur.
Onun yanına üz tutan insanlar arasında autizmli uşaqların valideynləri, göz çəpliyi, pəltəklik, onurğa yırtığı, skolioz və müxtəlif fiziki-mənəvi narahatlıqlardan əziyyət çəkən şəxslər olmuşdur. Bu insanlar Etibar Elçiyevə son ümid kimi deyil, inanc və dua ilə yaxınlaşmış, onun toxunuşunda və diqqətində mənəvi rahatlıq tapmışlar. Etibar Elçiyev özü də bu gücü heç vaxt şəxsi məharət kimi təqdim etmir; o, bunu açıq şəkildə Allahın lütfü, insana verilmiş bir əmanət kimi dəyərləndirir.
Onun fəaliyyəti klassik tibbi müalicəni inkar etmək üzərində qurulmayıb. Əksinə, Etibar Elçiyev insanın bədən və ruh bütövlüyünə inanır. Onun yanaşmasında əsas xətt budur: insan ruhən sakitləşmədən, ümid tapmadan bədən də rahatlıq tapa bilməz. Məhz bu səbəbdən onunla təmasda olan bir çox insanlar özlərini daha güclü, daha sakit və daha inamlı hiss etdiklərini bildirirlər. Bu hal bəzən fiziki rahatlamaya, bəzən isə psixoloji yükün azalmasına səbəb olur.
Etibar Elçiyevin “enerji” adlandırılan bu təsiri əslində insanın diqqət, konsentrasiya və mənəvi fokuslanma ilə qarşı tərəfə verdiyi müsbət təsirdir. Min illərdir Şərq fəlsəfəsində, sufizmdə və xalq inanclarında mövcud olan bu anlayış onun simasında müasir dövrdə fərqli şəkildə təzahür edir. O, insanlara təkcə toxunmur — dinləyir, anlayır, dua edir və ümid verir. Bəzən bir insan üçün ən böyük şəfa, məhz ümidin yenidən doğulmasıdır.
“Möcüzə İnsan” anlayışı Etibar Elçiyevin bu fəaliyyəti fonunda daha da dərin məna qazanır. Onun möcüzəsi xəstəliyi “mütləq sağaltmaq” iddiasında deyil, insanın özünə olan inamını qaytarmaq, ruhunu ayağa qaldırmaq bacarığındadır. Çünki ruh ayağa qalxanda, bədən də mübarizəyə başlayır.
Bu gün Etibar Elçiyevin adı bir çox insan üçün təkcə rekordçu və ya qeyri-adi bacarıqlara malik şəxs deyil. O, minlərlə insanın həyatında bir ümid işığı, bir dua nöqtəsi, bir mənəvi dayaq kimi xatırlanır. Onun fəaliyyəti sübut edir ki, insan yalnız əlləri ilə deyil, qəlbi və niyyəti ilə də toxuna bilər.
Etibar Elçiyevin yolu bir daha göstərir: Allahın verdiyi hər nemət məsuliyyətdir. O isə bu məsuliyyəti insanlara xidmət, mərhəmət və dua ilə daşıyan nadir simalardandır.

“Möcüzə İnsan” Fenomeninin Mistik Mənası

İnsan bədəni torpaqdan yaranıb, amma onun ruhu səmaya bağlıdır. Bəzən bu bağ güclənir, bəzən zəifləyir. Etibar Elçiyevin fenomeni də məhz bu bağın — ruhla ilahi mənbə arasındakı görünməz xəttin güclü qalmasında təzahür edir. Onun əlində hiss edilən enerji, əslində, maddənin fövqündə dayanan bir haldır — niyyətin, duanın və daxili təmizliyin enerjisi.
Mistik fəlsəfəyə görə, hər insanın daxilində ilahi bir nur var. Lakin bu nur hər kəsdə eyni dərəcədə oyanmır. Kimində qorxu ilə sönür, kimində şübhə ilə pərdələnir, kimində isə tam səssiz qalır. Etibar Elçiyevin fərqliliyi ondadır ki, o, bu nuru qoruyub saxlayan, onu başqalarına da xatırladan insanlardandır. O, “şəfa verən” olmaq iddiasında deyil; o, şəfanın mənbəyini xatırladan bir vasitədir.
Onun yanına gələn insanlar təkcə fiziki ağrılarla deyil, daxili sarsıntılarla da gəlirlər. Autizmli uşaqların valideynləri, illərlə ümidlə gözləyən analar, bədənində deyil, ruhunda sınıq yaşayan insanlar… Onlar Etibar Elçiyevin əlində möcüzə axtarmırlar, əslində öz içlərində itirdikləri ümidə toxunmaq istəyirlər. Mistik baxımdan bu toxunuş maddi deyil — haldan hala keçiddir.
Qədim sufi düşüncəsində deyilir: “Şəfa verən əl deyil, haldır.” Etibar Elçiyevin halı isə sakitlikdir, təslimiyyətdir, Allaha bağlılıqdır. O, enerjini “mənimdir” demir, çünki bilir: insan özünə aid olmayanı sahiblənəndə nur çəkilir. O isə bu nuru qorumağı seçir — sükutla, dua ilə, niyyətlə.
Fəlsəfi baxımdan onun fəaliyyəti bizə bir həqiqəti xatırladır: xəstəlik təkcə bədəndə baş vermir. Bəzən insanın ruhu yorulur, bəzən ümid tükənir, bəzən inam qırılır. Belə anlarda tibbin dili susur, amma qəlbin dili danışır. Etibar Elçiyevin təsiri də məhz bu dildə — görünməyən, ölçülməyən, amma hiss edilən bir dildə özünü göstərir.
“Möcüzə İnsan” anlayışı bu nöqtədə simvolik məna qazanır. Möcüzə – fizikanı pozan hadisə deyil; möcüzə – insanın öz ilahi tərəfini xatırlamasıdır. Etibar Elçiyev bu xatırlatmanı edənlərdəndir. O, insanlara deyir: “Sən tək deyilsən. Sənin içində güc var.”
Onun yolu mistik mənada bir vasitə yoludur — nə başlanğıc, nə də son. Şəfa Allahdandır, insan isə sadəcə körpüdür. Bu körpü üzərindən keçən hər kəs öz payına düşən qədərini alır: bəzisi rahatlıq, bəzisi ümid, bəzisi isə sadəcə sakit bir nəfəs.
Və bəlkə də ən böyük möcüzə budur: insan, insanın qəlbinə toxuna bilir.

Pərvanə Salmanqızı
Jurnalist, şair-publisist.